vrijdag 19 januari 2007

Palawan

Aangekomen in El Nido hebben we weer een internetverbinding weten te vinden, hier dus weer een kleine update.

Nadat we in Puerto Princesa waren geland (nog nooit zo'n primitieve luchthaven gezien, bagage uitzoeken op de landingsbaan) zijn we gelijk doorgereisd naar Sabang aan de westkust van Palawan. Een ritje per afgehuurde van van ruim 2 uur over een hobbelweg. Waar hadden we dat ookal weer nog meer meegemaakt? ;-) Maar Sabang was de moeite, wit strand, palmbomen, en hutjes met uitzicht op de blauwe zee. Prachtig, maar nog geen snorkel plek. Wel goede golven om lekker in te zwemmen, daar kunnen ze bij Centre Parks een puntje aan zuigen :-) . Dicht bij Sabang ligt de ondergrondse rivier, in een Unesco natuurreservaat. Erg mooi om te bezoeken, helaas zijn we hier alleen bestolen... van onze lunch... door een aap. Nahja wel een leuke ervaring om zo bestolen te worden.

Na 3 nachten in ons primitieve hutje met alleen koud water en electriciteit van 18:00 tot 22:00 uur wilde we iets meer comfort en snorkel spots gaan opzoeken in El Nido. Een bootreis van 7 uur zou het worden. Het werden er 10. Volgens de folders een paradijs op aarde.

Ook hier was de werkelijkheid anders, geen wit strand met palmbomen, maar een klein, vies, opelkaar gepropt dorpje. Wel genoeg eilandjes met dag tripjes om te snorkelen. En resorts van 200 dollar p.p.p.n die wel die mooie standjes en eilandjes voor zichzelf hebben. Vandaag zijn we op pad geweest naar een betaalbaar ressort, een resort dat wel aan onze verwachtingen voldoet. En gevonden. Morgen verhuizen we naar het Dolarog beach resort. In de duurste, Big deluxe cottage, dat hebben we wel verdiend. Na 3 nachten in luxe pakken een vlucht in een 19 zitter van ITI (bekijk hier even de foto's onder about us) naar Manilla om nog even inkopen te doen en onze achtergelaten berschoenen etc. op te halen voordat we weer naar Nederland terugkeren.

Ohja. We hebben toch een foutje gemaakt met het landnummer, dat is niet 64 maar 63...
Denken we. Dus het juiste nummer moet zijn: +63 928 333 58 44

maandag 15 januari 2007

Foutje..

Ja, soms maken wij ook een foutje ;-)
Het GSM nummer bleek niet overal op de site juist te zijn.
Het landnummer klopte niet. Alles staat nu goed.
Dus probeer te smsen naar +64 928 333 58 44.
Of ie aankomt....

zondag 14 januari 2007

Na regen komt zonneschijn?


Alweer een berichtje uit het warme maar natte Filippijnen.
Ja helaas wel nat, echt veel zon hebben we niet gezien, maar daar gaat hopenlijk snel verandering in komen.

We zijn net terug van het eiland Bohol, waar we in de Nuts Huts hebben geslapen.
Vanaf Cebu hebben we een snelboot genomen naar Tagbilaran, waar we onze vorige blog hebben gepost.

Het plan was vervolgens om via de zgn. Tarsier Visitor Centre naar de Nuts Huts te gaan. Tarsiers zijn een soort kleine aapjes die vooral op Bohol voorkomen. Helaas dacht onze taxi chauffeur daar anders over. Hij reed naar het dorpje waar de Nuts Huts ook staan en wilde ons hier naar een Tarsiers kooi brengen, maar dat was niet het plan, zeker niet voor die prijs. Deze rit was veel te kort. Na onderhandelen hebben we eerst onze tassen bij de Nuts Huts achtergelaten en zijn daarna naar het Tarsier Visitor Centre gegaan. Dit is namelijk de enige plek waar ze deze beestjes goed behandelen. Na 30 minuten stonden we weer buiten. Zonder taxi. Dus dat was wachten op de jeepney die om 13 uur zou komen. Maar die kwam ney. Na 1 uur eindelijk een jeepney, terug naar de Nuts Huts. Lekker gerelaxed en gegeten. Eigenaars van de Nuts Huts zijn een Belgisch (Vlaams) echtpaar. Erg vriendelijk. Er was ook een ander nederlands stel waarmee we veel hebben zitten kletsen. Blijken zij Nicole en Chris (2 vso'ers die ons samen met Yvonne van het vliegveld hebben gehaald en waar we oud en nieuw mee hebben gevierd) ook te kennen. Ergens rond de kerst ontmoet. En ze zitten in de zelfde vlucht terug. Small world.
Volgende dag zijn we naar de Chocolate Hills gegaan, weerderom een lange reis per overvolle bus. Het weer was al een beetje bewolkt, dus geen prachtig uitzicht. Toch wel een vreemd en mooi gezicht. De Chocolate Hills heten zo, omdat het kleine bergjes zijn die haast perfect rond zijn. In de droogte periode is al het gewas bruin en dor, zodat de kleur op chocola lijkt. Na de hills zijn we op de terugweg nog gestopt bij een zwembad dat gevuld werd door een bron. Iets van 10 minuten lopen zei men. Goed na 1 uur waren we er eindelijk. Lagen we er in.. Jawel regen. Ach, we waren toch al nat. Na een uurtje hielden we het voor gezien en zijn we per bus weer richting de Nuts Huts gegaan.

Vanochtend zijn we weer per snel boot terug gegaan naar Cebu. Angelique voelt zich een beetje missenlijk en ik ben erg moe. Een nachtje in een goed hotel ipv van de rimboe zal ons goed doen. Morgen weer vroeg op, want we vliegen naar het eiland Palawan. Dat moet het beloofde paradijs zijn..... Kan niet wachten.

donderdag 11 januari 2007

Week 2

Eindelijk weer een fatsoenlijke internetverbinding, dus hoogste tijd voor een update. Bijzonder toch dat je in een relatief afglegen plaats als Sagada perfect kan internetten, maar dat in steden als Baguio en Iligan dit bijna onmogelijk lijkt.

Sagada
In Sagada hebben we een spannende wandeling gemaakt via een begraafplaats, langs hangende doodskisten en door een grot met rivier. We hadden ons iets meer voorgesteld bij de hangende doodskisten, maar we hebben er slechts enkele gezien van een afstand. Toch was de wandeling wel avontuurlijk, want we hadden besloten het zonder gids te doen, maar de beschrijving in de Lonely Planet was toch niet overal even duidelijk en er liepen wel heel veel paadjes. Uiteindelijk bereikten we aan het eind de grot, waar je doorheen zou kunnen lopen. Gelukkig hadden we onze hoofdlampjes meegenomen, maar niet overal bleek de rivier in de grot even gemakkelijk doorwaadbaar. Er kwam ook nog wel het nodige klim en klauterwerk bij kijken. Maar dat maakte het alleen maar spannend! Eenmaal uit de grot moesten we ons nog haasten naar ons hotel om op tijd de bus te kunnen halen naar Baguio.

Bij die bussen hier werkt het als volgt: Er is een soort van dienstregeling, maar als de bus eerder vol is vertrekt deze gewoon. Wij liepen op weg naar ons hotel langs de bushalte en zagen nog geen bus (was 1 uur voor vertrek). Een half uur later waren we er weer, met onze bagage en er was geen bus. Uiteindelijk bleek deze al lang en breed te zijn vertrokken! Balen! En dat was de laatste verbinding met Baguio, wat nu?
Uiteindelijk zijn we er gelukkig toch nog gekomen, met de jeepney naar Bontoc, tricycle, tricycle, tricycle, en uiteindelijk busje (van) naar een plaats halverwege op de route, waar gelukkig nog weer een van stond die net naar Baguio ging vertrekken! Gelukkig, we hebben het gehaald!

De volgende dag ging Yvonne verder naar Manila voor haar PLG-meeting en hielden wij een rustdag in Baguio. Daar hebben we over de 3kmĀ² grote markt gelopen en zijn we gaan shoppen in de SM City Mall.
Volgende dag (vrijdag 5 januari) hadden we een directe verbinding naar Manila in een comfortabele airco-bus. Daar hebben we 's avonds gegeten met Yvonne en een aantal VSO-ers en wat spullen achter gelaten, zoals bergschoenen en truien.


Iligan
Na een airco taxi, airco vliegtuig en airco bus was het toen we in Iligan uitstapten alsof we in een sauna waren beland. Misschien niet zozeer extreem warm, maar vooral heel erg vochtig. Gelukkig konden we weer een koele taxi in naar het huis van Yvonne. Ik herkende het wel van de foto, maar nu zagen we het dan in 3D. Snel onze spullen gedropt, want we hadden alweer afgesproken om te gaan eten met (hoe kan het ook anders) een aantal VSO-ers in Iligan. Lekker gegeten, maar daarna verlangden we toch wel naar ons bed. Eerst nog even een matras gehaald bij VSO-er Rogier voor Yvonne, aangezien zij zo gastvrij was om haar eigen (brede) bed aan ons aan te bieden. Maar jeetje wat was het enorm warm en vochtig in haar huis. Ik begrijp niet dat ze dat volhoudt. De fan boven haar bed hielp niet erg dus na een zweterig nacht hebben we toch maar besloten naar een hotel met airco te gaan. Wij zijn kennelijk niet zo snel gewend aan het klimaat hier.

Zondag had Yvonne nog vrij, dus gingen we, samen met Keniaanse VSO-er Charles naar de Tinago (= Verborgen) Falls. Dit is echt paradijs op aarde! We hebben er heerlijk gezwommen en genoten van de prachtige waterval. Bij terugkomst eerst naar de markt om ingredienten voor onze maaltijd te halen. Bij Yvonne hebben we vervolgens lekkere groente curry gegeten. Maar nog altijd geen Giovani ontmoet.... (Ik werd toch wel nieuwsgierig!)
Vervolgens hebben we ingecheckt in het hotel (waar Yvonne nog 10% extra VSO-korting regelde) en heerlijk koel geslapen.

Maandag hebben we lekker uitgeslapen. Yvonne was gaan 'werken' (foto's uploaden en aan collega's laten zien) en wij hebben een poging gedaan te achterhalen hoe we weer met de boot op Bohol konden komen. Het regende de hele dag enorm hard, dus verder hebben we ook niet veel meer gedaan. 's Avonds waren we weer bij Yvonne uitgenodigd: Giovani zou voor ons koken! Nou dat kon hij goed hoor! Lekkere tjap tjoi, gepaneerde kipfiletreepjes met knoflooksaus en gebakken kippenpootjes, met rijst uiteraard en verse ananas toe. Erg lekker hoor! Giovani was nog wat stil (verlegen?), maar leek mij erg aardig. Wel wat tenger (eigenlijk niets voor Yvonne toch?) en vrij klein. Om hem nog wat beter te leren kennen hebben we hem uitgenodigd dinsdagavond met ons ergens te gaan eten.

Dinsdag mochten we een dagje mee naar het werk van Yvonne. Ze had ons bezoek pas de dag ervoor aangekondigd, maar toch was er al een hele tour door de gemeente georganiseerd. Bij aankomst in Kolambugan hebben we eerst heel wat collega's ontmoet en ook kennig gemaakt met de burgemeester. Vervolgens gingen we met de Tourist Officer, beveiligingsmannetje, collega die Yvonne als GIS-student heeft en chauffeur in de van van de burgemeerster de gemeente verkennen. Daar waar de tourist officer uitvoerig zat te vertellen over het zeewier was het eigenlijk veel interessanter te zien hoe de mensen daar in houten hutjes op palen wonen. Bij terugkomst op kantoor hebben we nog thee gedronken met de burgemeester, enkele 3d-projecten bewonderd en nog wat uitleg gekregen van Yvonne wat ze daar nou allemaal doet. Al met al hebben we denk ik wel een redelijk beeld gekregen van wat haar werk inhoud en dat was wel erg leuk! 's Avonds nog heerlijk gegeten met z'n 4en. Giovani kwam nu ook wat meer los, dus dat was erg gezellig. Wel jammer dat we na die avond alweer afscheid moesten nemen... Dan is het toch snel gegaan ineens...

Woensdag moest Yvonne weer een nieuw 3d-project beginnen, dus besloten wij weer verder te reizen. Om 6 uur werden we al opgehaald bij ons hotel door een taxi die ons naar de haven van Cagayan bracht, waar we op de ferry stapten naar Cebu. Gelukkig hadden we een eigen cabin geregeld (business class). Dat stelde op zich niet veel voor; een kamertje met twee matrassen op de grond en een tv. Voordeel was wel dat we dit konden afsluiten en dus onze spullen veilig achter laten als we even een rondje wilden lopen. Uiteindelijk was er aan boord natuurlijk weinig te beleven, dus hebben we vooral liggen lezen en film gekeken. Bij aankomst in Cebu bleek het door ons uit de Lonely Planet uitgekozen hotel niet meer te bestaan; het was inmiddels een school geworden. Gelukkig zat er vlakbij ook een prima hotel.

Tussenstand indruk van de Filippijnen:
- Filippijnen zijn erg aardig en behulpzaam en kunnen bijna allemaal Engels. Da's handig.
- Het kost erg veel tijd om van A naar B te komen. De afstanden zijn erg groot, dus al met al zijn we erg veel dagen aan het reizen.
- Er ligt redelijk wat troep op straat. Waar zijn dan ook die prullebakken???
- Het weer is niet altijd super. Als het zo bewolkt blijft als de afgelopen dagen, dan is het gelukkig niet zo heet, maar voor het snorkelen hebben we toch wel een zonnetje nodig om het koraal goed te kunnen zien. Hopelijk klaart het komende week nog op.

Nu zitten we op Bohol en gaan we de komende dagen eens een kijkje nemen bij de Chocolate Hills en in het Tarsier Visitors Centre.

Storm

Terwijl er in Nederland een storm opkomst is, zitten wij in Cebu.
Het internet is hier heel erg traag en we kunnen daarom niet altijd bloggen. Zoals je ziet is het al weer 9 dagen geleden. We hebben wel wat foto's geupload.
Over een paar uur hebben we de boot naar Bohol, misschien dat we dan wat meer tijd hebben om foto's te uploaden en een reisverslag te geven.
Afgezien van de reizigerskwaaltjes gaat alles prima hier.

dinsdag 2 januari 2007

Oud & Nieuw tussen de rijstterrassen

Na 3 afgesloten van de buitenwereld, hier even een bericht.
We zitten momenteel in Sagada in een klein restaurant waar ze internet hebben. Helaas nog geen foto's maar even een kort verslag.
Nadat we volgens planning in Manila zijn aangekomen, was het even zoeken waar Yvonnen was. Wanneer je hier iemand bij de gate wil opwachten, moet je daar voor betalen. We dachten eerst dat ze er dus nog niet was. Uiteinlijk bleek dat we iets verder moesten lopen waar een enorme menigte achter hekken stond te wachten. En jawel daar was Yvonne met 3 collega's.
Snel gingen we met een busje naar de andere luchthaven, hier haalden we nog 2 collega's op.
Vervolgens begonnen we aan een helse busreis van 15 uur naar Banaue. Om 01:30 's nachts kwamen we eindelijk aan en konden we gelukkig nog het hotel in. (Een primitief klein kamertje)

De volgende dag konden we gelukkig wat uitslapen, alleen door de jetlag hebben we toch nog de halve nacht wakker gelegen. Op 31 dec. zijn we per jeepney naar Batad gereden, of eigenlijk eerder gestuiterd. Na 2 uur over een minder dan een boeren landweg vol met kuilen, kwamen we aan de top van een berg vanaf waar we nog 1 uur te voet moesten afdalen door een tropisch regenwoud. Toen we aankwamen en het uitzicht op ons netvlies lieten schijnen vielen onze monden zowat open, adembenemend!

We sliepen in een eenvoudig hotel, zonder douche, alleen een emmer met water en een bakje naast het toilet voor gedeeld gebruik. Alles wat hier is, komt dus ook te voet. Toch was het eten lekker en genoeg bier. In de loop van de avond was het gezelschap met collega's en vrienden van Yvonnen compleet. We waren met een gezellige, internationale groep van 20 personen. Om 12 uur hebben we het nieuwe jaar ingeluid met onze champage en Filippijns vuurwerk.

Op 1 januari hebben we een schitterende wandeling gemaakt naar een waterval, een toer van 2 uur dwars door de rijstterrassen en rimboe. Hoewel de temperatuur meevalt, is de luchtvochtigheid erg hoog en zweet je dus erg snel. Erg vermoeiend dus. Die avond gingen we dan ook vroeg slapen.

Vandaag 2 januari zijn we 's ochtend om 10 uur aan de weg terug naar Banaue begonnen. Heuvel op, hobbel de bobbel in de jeepney. Vanuit Banaue zijn we doorgereisd naar Sagada waar we nu net een maaltijd hebben gehad. Helaas kwamen we in het donker aan, waardoor we het prachtige uitzicht hebben moeten missen. Misschien zien we dit morgen nog als we doorreizen naar Baguio. Morgenochtend eerst nog even een wandeling langs de "hanging coffins" en door een grot.

PS. Het bloggen via mijn gsm is helaas nog niet gelukt, ook smsjes naar NL komen niet door. We proberen dit nog als we meer in de bewoonde wereld zitten.
Ik heb wel een lokaal nummer: +64 928 333 58 44